به نظر می رسد هر رشته رزمی روش متفاوتی برای مشت زدن دارد. تا كنون همه آن ها مدعی اند كه روش آنها بهترین روش است. آیا واقعا سبك مشت زدنی وجود دارد كه بهتر از بقیه عمل كند؟
بن استون بیش از 5 سال است كه این موضوع را بررسی كرده ودر مورد سبك های رزمی مطالبی نوشته است، ودر سبك های رزمی مختلفی آموزش دیده است، مانند وینگ چون و یك رشته رزمی تركیبی. بعنوان یك تازه وارد در هنر های رزمی، می خواهم بدانم نهایت هنر رزمی چیست؟ آیا ضربه سریع، قدرتمند موثر وجود دارد؟
پاسخ آن ساده است. درنقش یك مبتدی هیچكدام برتر نیستند و در نقش یك هنر جوی ماهر همگی آنها موثرند. اصولا هرسبك مزیت های خاص خود را در برابر موقعیتی كه درنظر گرفته شده است دارد واكثر سبك های رزمی از ضربات مختلف استفاده میكنند. در كاراته اساسا ضربه گیاكوزوكی یا همان مشت. با دست مخالف را می بینیم علی الخصوص دركاراته كاهای راست دست ویا چودان زوكی یاضربه روبه رو را مشاهده می كنیم. ضربات مختلفی برای اهداف مختلف بازوایای مختلف وجود دارند كه باید در روش مختلفی هماهنگ شوند.
برخی از شما ممكن است مستند ویدئویی علم مبارزه را دیده باشید كه درآن سبكهای مبارزه ای مختلف قدرت ضربات خود را آزمایش می كردند. تعجبی نداشت كه بوكسور هایی كه در ضربه زدن بیشترین تجربه را داشتند، از بیشترین قدرت نیز برخوردار بودند. جدای از رقابت ضربه زنندگان، آزمون از دیدگاه بوكس غربی وضربات كونگ فو چینی اهداف مختلفی داشت. بطور كلی، ضربه با دست راست به آمادگی بیشتری نیاز دارد و فاصله بیش تری را پوشش می دهد. به این علت كه از این ضربه بهعنوان ضربه پایانی(ضربه قدرتی) استفاده می شود. رگبار ضربات مشت وینگ چون نیز جزء سری ضربات پایانی است.
هركدام ازاین ضربات مشت كم قدرت از مشت دورانی است، اما بسیار سریع اجرا می شوند. این مثال دقیقا نشان می دهد كه دو نوع ضربه مشت چگونه می تواند متفاوت، و در عین حال به یك اندازه موئثر باشند. مسلما، ضربه مشت دورانی بیشتر باعث ضربه فنی شدن میشود اما كمتر احتمال دارد به حریف اصابت كند.
ضربات مشت متوالی برای مغلوب كردن حریف و آسیب یكجا طراحی شده اند. به طرز شگفت انگیزی نوعی ضربه تركیب مشت دورانی و مشت متوالی در مسابقات تركیبی رزمی اختراع شده است كه نیاز به تعقیب حریفی كه عقب نشینی كرده را نشان می دهد. هنگامی كه حریف را در كنار رینگ دنبال می كنید، ضربات مستقیم راست وچپ بسیار امتیاز آورند این همان توصیفی است كه درباره وینگ چون اما در دامنه وسیع تر بكار می رود. مواردی وجود دارد كه در آن تمام ضربات موثر با هم مشتركند مانند زمین زدن، اتصال و زمان بندی، ابتدا تعادلتان را حفظ كنید و وزنتان را روی پای مورد نظرتان انتقال دهید بطوریكه بتوانید نیرو را به حریف انتقال دهید. به همین خاطر است كه می گویند نیرو باید از پا گرفته شود. پس، پای مخالف باید كاملا روی زمین باشد. در اكثر سبكها مثل بوكس و كاراته وضعیت به همین منوال پیش می رود. پا باید در بخش مقابل با ضربه دست قرار بگیرد. برای این كار دلیل فیزیولوژیك وجود دارد. تاندونهایی كه بخش های پائینی را به هم متصل می سازند مثل ران و باسن باید به صورت متقابل عمل كنند (مثل كپل راست كه با سمت چپ ناحیه پشت ارتباط دارد).
حال هماهنگ سازی و انتقال نیرو و وزن بدن روی عضو ضربه زننده اهمیت دارد. در این مورد نكته مهم این است كه باید راحت باشید و بدن را از هر گونه انقباض بی مورد دور نگه دارید تا ضربه به درستی و با نیروی كامل اصابت كند. انتقال نیرو از كف پا به مشت می باشد. برای ایجاد اتصال، باید بین پا و باسن تعادل و هماهنگی برقرار شده باشد تا ضربه خوب زده شود. در این جا زمان بندی اهمیت می یابد. واضح است كه باید زمان پتاب و اصابت ضربه مشت به هدف در حال حركت را زمانبندی كنیم تا اصابت صورت بگیرد. این موارد همراه یكسری فعالیت های تئوری كه در تمام ورزش های رزمی رایج است. در آخر، دقت، توجه و نگاه دقیق به هر آنچه كه در هنر های رزمی مختلف به عنوان تاكتیك وضربه زدن در نظر گرفته می شود بسیار اهمیت دارد.
منبع : blitzmag
نوشته شده توسط hamid_mu65, ژوئیه 13, 2010
-
- +0
-
-
| < قبلی | بعدی > |
|---|
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
